Welkom

Maak een tandemsprong of leer zelf springen boven de dropzone met het mooiste uitzicht van Nederland: Ameland.

Maak een tandemsprong

Vanaf het moment dat we naar het vliegveld lopen, worden we overvallen door een soort spanning die we nooit eerder ervoeren. M’n tweelingbroer kijkt me aan met een grote grijns: hij voelt zich King of the world. Het werkt aanstekelijk.



In de hangar geef ik mijn tandemmaster een stevige hand. Of ik dat doe om m’n zenuwen te bedwingen of om te laten zien dat ik het echt wel durf, weet ik niet. Hij stelt me gelijk gerust: “Wees niet bezorgd, ik heb het vaker gedaan.” M’n broer en ik lachen; het ultieme understatement van iemand die al meer dan 3000 keer uit een vliegtuig sprong.

Als we onze overall aan hebben, begint het goede gevoel pas echt. Met z’n vieren lopen we naar het vliegtuig. Terwijl de kist nog op de grond staat, krijgen we duidelijk instructies. “We zitten op 9000 feet, de motor gaat uit, de deur gaat open, je zit goed aan me vast, we gaan samen op die stang staan, jij drukt je hoofd stevig tegen mijn schouder aan en bij GO! springen we.



We liggen op het gras. Doen de vrije val. Daarna gaan we de lucht in.

Alleen al de vlucht boven het eiland, daar zou ik voor tekenen. Het is prachtig helder, onder ons zien we in de verte Terschelling, we zien ver beneden ons de zeehonden liggen op de plaat, de vuurtoren is een klein rood stipje geworden en aan de zuidkant van het eiland zien we de veerboot varen. Ameland in vogelperspectief: niks is mooier!

Plots worden we bij de les geroepen, we naderen de 9000 ft. In de ogen van mijn tweelingbroer zie ik een mengeling van euforie, extase, angst, spanning, ultiem geluk en blijdschap. De motor van de kist gaat uit, mijn hart gaat onnoemelijk tekeer, het maakt een hels kabaal als de deur van het vliegtuig open gegooid wordt. Ik zie m’n broer die stevig vastzit aan zijn tandemmaster, op het stepje van de vleugel stappen.

“Ready? Set. GO!” En VLAR, hij is weg! Geen tijd om na te denken, voor ik het weet sta ik zelf op dat stepje met mijn master. En dan plots, vlieg ik. IK VLIEG! Ik spreid mijn armen, val met 200 km per uur naar beneden en weet per definitie dat dit het ALLER ALLER mooiste is dat ik OOIT heb meegemaakt.

Leer zelf parachute springen.

Mijn hart bonst - nog maar enkele minuten tot aan de afsprong. Ik betreur al een tweede portie bij m'n boerenontbijt genomen te hebben. Op een hoogte van 3500 voet ziet Ameland eruit als een speelgoedwereld. Het vogelperspektief verandert grote groene vlaktes van het eiland in kleine vierkantjes, het grote zandstrand is nog slechts een witte streep, omgeven door het blauw van de Noordzee en in de verte zien we de boot tussen Holwerd en Ameland varen.



De deur van het vliegtuig gaat open en het motorgeronk dringt nu luid in de cabine door. Het is zover. Wat heb ik me op de hals gehaald ? Het gedreun van de motor onderbreekt abrupt mijn gedachten. Ik sta op het stepje, klaar voor de afsprong. "Ready?" de stem van mijn instructeur dringt vanaf heel ver tot me door. "Set! - Go!" Vanuit een gehurkte positie spring ik naar achteren van het vliegtuig weg. De adrenaline pompt door mijn lichaam, m'n zenuwen zijn tot het uiterste gespannen. Wat een gevoel ! Slechts enkele sekonden geniet ik van de gewichtloosheid van de vrije val. "Een, twee, drie" De 'static-line' heeft de parachute geopend; mijn snelheid wordt van 200 km/u tot 30 km/u teruggebracht. Als een lift brengt het geopende scherm me omhoog en ik grijp naar de stuurlijnen.



Een afsprong en een landing, boven en op het vliegveld van Ameland.

In een absoluut "High" voor zowel mijn zintuigen als mijn gevoel glij ik, vrij als een vogel door de lucht. De blik op de hoogtemeter en het zoeken naar de windvaan waar ik landen moet brengen me in de werkelijkheid terug. Niet veel meters meer. Met gesloten, licht gebogen benen trek ik op het juiste moment de stuurlijnen naar beneden en maak een veilige landing. Met nog natrillende knieen raap ik de parachute bij elkaar. In gedachten ben ik al bij de volgende sprong.